​

Nala’nın başında minicik bir taç olsaydı, takardı.

 

Ama hava atmak için değil… Çünkü ona çok yakışırdı.

O zaten emin: İnsanlar, onun hayatını güzelleştirmek için yaratılmış.
Bazen sana öyle bir bakıyor ki…
Sanki “İyi ki geldin, otur… Gerisini ben hallederim – sevgiyle” diyor.

En sevdiği yer? Pencere kenarı.
Orada saatlerce oturur, küçük bir kraliçe gibi sarayını seyreder.
Bakışı hep kuşlarda – avlamak için değil…
Kanat seslerini hafızasına kaydetmek için.
Hani bazı insanlar gün batımlarını biriktirir ya… Nala da kuş kanatlarını biriktirir.

Sen uzandığında, o zaten oradadır.
Sessiz… Yumuşak… Sıcak bir düşünce gibi.
Yanına kıvrılır, kucağını ister – öyle miyav miyav bağırarak değil…
O sessiz tavrıyla: “Buradayım. Ve buradan gitmem” der.
Sonra mırıldanır… Derinden… Kalp atışı gibi.

Nala fırtına gibi değil.
O, soğuk bir günde battaniye.
Dışarısı çok gürültülü olduğunda derin bir nefes.
İki kez aşılı, üç kez kurtlardan arındırılmış – uzun, sağlıklı bir ömür için hazır.

İnsanları seviyor – öylesine değil… Tüm kalbiyle.
Ve bir kere kucağına alınca anlarsın:
O sadece bir kedi değil… Tesadüfen tüy giymiş, küçük bir “ev” parçası.​

​

Nala…
Sana “Beni seviyor musun?” diye sormaz.
Sana sessizce fısıldar: “Ben seni önce sevdim.”

Ve evet… Bu kadar tatlı bir kediyi almamak, sanki çayını şekersiz içip “olsun” demek gibi bir şey olur.
Yapılır mı? Yapılmaz!

​

Nala kalbini çoktan Finn’e vermiştir. İkisi uyumlu bir ekip olarak her anı birlikte geçirir.
Her ikisini de sahiplenen aile tercih edilir.

Nala, Finn’i her şeyden çok seviyor. Onsuz mutlu olabilir mi? Belki. Ama onunla tamamlanıyor.

​

​